Na de ontdekking van de Kaap de Goede hoop en de definitieve doorsteek naar de Indische Oceaan (en dus de rechtstreekse route naar het oosten en India), kwam Mauritius als een welgekomen en strategisch belangrijke stopplaats voor de toenmalige zeelieden.
De eerste Europese bezoeker was meer dan waarschijnlijk de Portugese Zeevaarder 'Domingos Fernandez', die vermoedelijk reeds in 1510 of 1511 effectief op het eiland geweest is. Nochtans was het een andere Portugese Zeevaarder, Alphonse Albuquerque, die reeds op 20 februari 1507 Mauritius voorbij gevaren is. Een derde Portugese Zeevaarder, Pedro Mascarenhas, gaf zijn naam aan de 3 grote eilanden uit de regio, en zo kwamen aldus de eilanden Reunion (Frans grondgebied), Mauritius en Rodrigues (Mauritiaans grondgebied) als de archipel van de 'Mascarenen' bekend te staan. De Portugezen hebben echter niet lang op het eiland verbleven en de enige zaken die ze introduceerden op het 'ongerepte' eiland waren hun huisdieren alsook enkele wilde aapjes.

In 1580 kwam Mauritius even onder de Spaanse overheersers te liggen, maar dit enkel tot in 1598 enkele Hollandse schepen op het eiland aankwamen, dit onder de aanvoering van kapitein 'Van Warwijck'. Pas in 1638 nemen ze echter het eiland officieel in bezit en dopen hun nieuwe kolonie 'Mauritius', in eer van de toenmalige prins 'Maurits van Nassau'. Een jaartje later reeds, in 1639, introduceren ze de eerste suikerrietplanten op het eiland, dit afkomstig vanuit het verre Java. Het gaat hen echter niet echt voor de wind en ten gevolge van enkele zeer zware stormen/cyclonen alsook een immense rattenplaag besluiten ze in 1710 het eiland definitief te verlaten. Ze laten de eerste stenen gebouwen achter, die nu nog steeds (ruines) in het plaatsje 'Vieux Grand Port' te zien zijn. Aldus komt het eiland in het bezit van enkele Europese piraten die toen reeds een eigen republiek 'Libertalia' in Madagascar opgericht hadden. De door de Hollandse zeevaarders opgejaagde Dodo-vogel, die echter ook in grote mate te leiden had van de wilde aapjes die de eieren van het dier als lekkernij tot zich namen, is dan reeds uitgestorven en wilde Java-herten en zwijnen heersen over de bossen van het eiland.

Tot de aankomst van de eerste Fransen, in 1715, doet het eiland dienst als stopplaats voor de vele schepen op weg naar India. Uit deze periode stammen ook de eerste verhalen over de vele schatten die op het eiland zouden begraven/achtergelaten zijn. Tot nu toe is er echter (nog) niets gevonden. Op 30 september 1715 neemt kapitein 'Guillaume Dufresne d'Arsel' het eiland in bezit, dit onder bevel van de Franse Koning, en noemt het 'Isle de France'. De eigenlijke kolonisatie vangt echter pas in 1721 aan wanneer 'Jean-Baptiste Garnier du Fougeray' het opeist in naam van de toenmalige Franse Indische Compagnie. Het is echter pas in de periode 1735 - 1746, onder de leiding van de franse gouverneur Bertrand Mahe de la Bourdonnais, dat het eiland volop in ontwikkeling komt en Port-Louis tot een zeer belangrijke en moderne stad/haven komt uit te groeien, met een zeer goede administratieve en stedelijke administratie. In 1743 worden ook de eerste suikerrietraffinaderijen opgericht te Ferney en Pamplemousses. De algemene commerciële handel komt definitief op gang.

Gedurende de 18e Eeuw heeft Mauritius zijn strategisch belang in de Indische Oceaan meermaals bewezen, maar het was eigenlijk pas tijdens de oorlog van de Amerikaanse onafhankelijkheid alsook de Franse Revolutie dat het eiland zijn meest succesvolle en geroemde periodes uit zijn bestaan komt te beleven, dit o.a. door de beroemde en gevreesde 'piraat' Robert Surcouf die het eiland als zijn thuishaven gebruikte. De engelse en andere schepen die regelmatig vanuit Mauritius werden aangevallen op hun terugweg naar Europa (beladen met specerijen, edelstenen en andere kostbare goederen) kregen er stilaan genoeg van en nemen in juli 1810 het toenmalige buureiland 'Bourbon' (het huidige Reunion) in hun bezit, maar hun pogingen om ook op 19 en 20 augustus het 'Isle de France' (Mauritius) te veroveren tijdens de zeeslag van Grant Port, komt te mislukken. Het is meteen ook een zeer historische overwinning van het Franse leger vermits het de enige zeeslag is die ze tijdens het bewind van Napoleon komen te winnen. De naam van 'Grand Port' krijgt dan ook een vermelding op de 'Arc du Triomphe' te Parijs. Enkele maanden later echter verzamelen de Engelsen opnieuw hun troepen, ditmaal op het eiland Rodrigues, en vallen met maar liefst 20.000 manschappen het noorden van Mauritius (Cap Malheureux) binnen. De franse soldaten, een goede 4.000 in aantal, van de gouverneur Decaen proberen zich nog wel te verdedigen, maar geven uiteindelijk de strijd op in het plaatsje Reduit, waar nu de universiteit van Mauritius gevestigd is.. Op 2 december 1810 komt dan ook een definitief einde aan een periode van 89-jaar franse overheersing.

Het verdrag van Parijs (1814) geeft het 'Isle de France' definitief over aan de Engelsen, die het onmiddellijk terug zijn oorspronkelijke Nederlandse naam 'Mauritius' geven. Ook Rodrigues is dan in Engelse handen. Het huidige Reunion blijft echter wel in franse handen. De Engelsen respecteren overigens zonder probleem de inlandse talen, de aanwezige godsdiensten alsook de wetten (Code Napoleon) en tradities van de toenmalige bewoners. Het Engels is wel de officiële taal, wat wil zeggen dat alle documenten, openbare diensten alsook het onderwijssysteem definitief onder deze taal komen te liggen. De bevolking blijft echter thuis het Frans (creools) als voertaal gebruiken. Onder de Engelse periode komt de plaatselijke economie heel snel tot verdere ontwikkeling en belangrijke verschuivingen in het sociale leven, zoals de afschaffing van de slavernij in 1835, brengen Mauritius definitief tot het moderne tijdperk. Er worden ook vele goedkope Indische arbeidskrachten naar het eiland overgebracht, wat vandaag de dag nog erg zichtbaar is in het algemene straatbeeld. Door de economische ontwikkeling komen er nu ook vele wegen en zelfs een spoorwegstelsel tot stand, vooral met het oog op het transport van het geoogste suikerriet richting haven (Port-Louis). Deze spoorweg verdwijnt echter wel definitief in 1964. In het midden van de 19e Eeuw zijn er maar liefst 250 suikerrietraffinaderijen in Mauritius aanwezig, waarvan er nu nog slechts 22 overblijven met een productie van ongeveer 650.000 ton suiker per jaar.

In September 1965 is er een constitutionele conferentie die Mauritius zijn onafhankelijkheid wenst te geven, dit na een periode van reeds 6 maanden 'autonomie'. Het is echter pas tijdens de verkiezingen van 7 augustus 1967 dat de aanwezige bevolking zijn vertrouwen schenkt aan de politieke partijen die de onafhankelijkheid als grootste strijdpunt in hun programma hadden opgenomen. Dit wil aldus wel zeggen dat de mensen hun Engels paspoort definitief moeten afstaan. De eigenlijke onafhankelijkheid komt er dan op 12 maart 1968. Mauritius blijft echter wel lid van het Brits-Gemene Best, aldus zijn economische belangen veilig stellende. In 1992 besluit het Mauritiaanse Parlement dat het tijd is om de staat tot een Republiek om te bouwen, met de verkiezing van een President. Het is echter eerder een symbolische functie en de echte macht komt toe aan de 1e Minister en zijn Regering, met een Parlement op de achtergrond dat erg veel op het Britse systeem lijkt.

Aldus is ook zo te verklaren waarom een multicultureel eiland als Mauritius tot een stevige en goed georganiseerde democratie is kunnen uitgroeien die economisch en ook omwille van zijn natuurlijke schoonheid echt wel 'de parel van de Indische oceaan' kan genoemd worden. Buiten de productie van suiker zijn vooral ook het offshore-banking, de textielsector en het toerisme vandaag de dag de pijlers van de locale economie.